Om 9 uur verzamelen bij Motel Eindhoven, fietsen in de auto's of op het dak en dan vertrekt de karavaan richting Huis ter Geul in Valkenburg, waar we al een paar jaar te gast zijn. Kamers inspecteren, omkleden en dan krijgen we de briefing van Frans Van Diepen.
"Mannen", er zijn trouwens ook 3 dames bij, maar dat maakt nu even niets uit, "dalijk gaan we naar De Plank, dan naar Abel en dan naar Pepinksteren!" De kenners weten dan precies waar ze aan toe zijn, het is de gebruikelijke forse ronde richting Baraque Michel en dan terug."Geen al te moeilijk rondje" zegt Frans nog, "om te volgen dan". De jeugd, dames en de nieuwewlingen alsook de vetaranen gaan trouwens een minder zware route volgen. We starten samen en alles bij elkaar rijden er toch zo'n 30 Van Zelst pakjes door het Geuldal, een indrukwekkend gezicht. Bij Wittem rechtsaf richting Gulpen en als ik dan even stevig aanzet klinkt het
PING, gebroken spaak. Geeft niet, de altijd behulpzame Kasje springt lenig uit de volgauto met een reservewiel, en even later zit ik weer op de fiets. "Achter de wagen!" maar dat is in het dorpje met fietspaden en stoplichten eventjes lastig, buiten Gulpen komt er een flinke klim en daar haal ik de eerste achterblijvers in, bovenaan gaan we linksaf richting de Plank en ben ik er weer bij. We rijden als grote groep verder tot voorbij Aubel, de elite en enkele sterke nieuwelingen gaan verder richting de Ardennen en ik vergezel de jeugd onder aanvoering van Ko op de motor verder richting Gemmenich. We doen het Drielandenpunt, waarbij ik de jongere rennertjes voor moet laten gaan, ze zijn ongelofelijk snel boven, er zit vast veel talent tussen.
Na het nodige gekronkel volgt nog de Gulpenerberg en dan splitst de groep zich nogmaals, sommigen gaan naar het hotel, anderen waaronder ik pakken nog even de Eyserbosweg en Fromberg. Dag 1 zit erop en aan de bar wordt alles nog eens uitgebreid doorgenomen. We hebben 91 km gefietst en 1200 hoogtemeters gehad.
In de loop van de middag komen ook de elites terug en ze zien er flink moe uit. Gastrijder Tom Marcelis mag wat Frans betreft volgend jaar terugkomen als hij zo blijft rijden. Ik weet niet of Tom daar nou zo blij mee is.
Na de maaltijd is er de gebuikelijke rennersvergadering en meldt zich ook Kevin Knops, net terug van 2 trainingsweken in Spanje. Hij is minstens 5 kg afgevallen en heeft er zin in.
De meesten waaronder ik lamballen nog wat in het hotel en gaan vroeg slapen, want morgen is weer een dag. Bij het ontbijt horen we de nodige sterke verhalen van vooral de leiding, maar die hoeven dan ook niet te fietsen. Het is behoorlijk koud buiten, we zien zelfs een enkel sneeuwvlokje vallen. Roals en ik gaan een eindje mee met de elite, de eigenlijk het zelfde rondje als gisteren gaan doen. Het regent niet, maar de weg is wel nat en al snel zien we er uit als gele mergelwerkers. We voegen ons bij de jeugd en beklimmen de Koning van Spanje, de Camerig, nogmaals het Drielandenpunt en de Gulpenerberg en tot slot de Cauberg. Het is best wel zwaar en ik ben blij als we het hebben gehad, 80 km en 900 hoogtemeters. We krijgen nog een goedgevuld bord spaghetti en dan keren we zo rond 4 uur huiswaarts, een geslaagd trainingsweekend.
