klaar voor de cyclo morgen

Afgelopen woensdag heb ik de heren van Stratum jr. en Vissers opgehaald van het vliegveld en niet lang daarna maakten we een traingsritje langs Malaucene, Bedoin, een stukje Mt Ventoux, Flassan, Moirmoron en BdV. 63 km en 1000 hm, ik merkte dat je met zijn 3-en toch harder gaat.
De donderdag bleek dat eens te meer, want het was een bewolkte dag, dus we probeerden een beetje tussen de buien door te rijden en dat lukte, achter en voor ons buien maar niet waar wij waren. We deden een rondje Plateau de Vaucluse: Eerst via de Gorges naar Sault, dan naar Gordes, Murs, Venasque en weer terug; 156 km, 2200 HM  en 30 gemiddeld.

Vandaag deden we een korte rit over vlak land, 60 km losrijden, we zijn helemaal klaar voor de cyclo van morgen

Rond de Mt Ventoux

De Mistral was bijna net zo krachting als gisteren, dus ik besloot om niet op de berg maar er omheen te rijden.
Eerst via de Dentelles naar Malaucene, dan het dal van de Toulourenc volgen helemaal tot aan het eind, dus bij Montbrun naar het noorden naar de Col d'Aulan. Zeer afwisselend landschap met gorges, bossen en op het eind kale kalklandschappen met prachtig bloeiende bloemen.

Dit dal gaan we zaterdag ook fietsen, maar dan in omgekeerde richting, als we van Sault afkomen.
Ik ben doorgereden naar de Cols de Mevouillon, Macuegne en als hoogste punt van de tocht de l'Homme Mort, 1213 mtr.
Enorm weidse panorama's met in de verte allerlei besneeuwde toppen. Vanaf de Dodeman een zeer comfortabele afdaling naar Sault, vele kilometers zonder de remmen te gebruiken, lunch en toen terug via alweer de Gorges de la Nesque. Blijft mooi, zeker in de afdaling, op een of andere manier ziet er dat sensationeler uit dan omhoog.
Eenmaal uit de gorges moet je nog een flink stuk vals plat omhoog naar Bedoin en dat viel me met de wind tegen wel wat zwaar, maar daarna kwam ik op bekend terrein (al de derde keer op rij dat ik hier kom) en reed ik snel naar huis.
Resultaat: 161 km, 2300 hoogtemeters en een beetje verbrand op de armen en benen.

 

Mistral maak het zwaar

Bij het opstaan was het al duidelijk: een stevig windje bij heldere hemel: Mistral. Toch maar het plan uitgevoerd wat ik voor deze dag gemaakt had: Gorges de la Nesque en via de  makkelijke kant van de Ventoux terug, wel flink wat hoogtemeters, niet al te steil. Misschien vanuit het Chalet Reynard nog verder, maar met die Mistral rekende ik daar niet echt op.
De wind lijkt wel van alle kanten te komen en maakt het zwaar.  Het landschap is leeg en overweldigend, er zijn in de dorrpjes wat mensen op de been, maar vaak rijd ik 10  minuten zonder ook maar een kip te zien. In de Gorges, of eigenlijk moet je zeggen boven de Gorges zijn er wat luidruchtige ledergastjes op motoren maar dat blijft beperkt.

Na Sault wordt het helemaal eenzaam, af en toe een fietser is alles.
Vlak voor het Chalet Reynard ga ik een scherpe bocht om en dan wordt het duidelijk: niet verder naar boven, een ijzige wind maakt aan de gedachte alleen al een eind. Snel een jasje aan en snel naar beneden en snel is richting Bedoin absoluut geen probleem. Eenmaal uit het bos kost het behoorlijk wat moeite om het stuur recht te houden want de wind blaast je alle kanten op.
Blij dat ik heelhuids thuis kwam, met 117 km op de teller en bijna 2000 hoogtemeters gereden, dat gaat hier ongemerkt hard.
Morgen meer, hopelijk wat minder Mistral, de zon mag blijven.

Beaumes de Venise

Ik was er al om 1400 uur want de wegen waren leeg behalve de Autoroute du Soleil en ik was vroeg weg uit Basel.
Toen ik vertrok scheen de zon, maar bij het Rhonedal regende het. Dan maar eerst boodschappen doen bij de Carrefour en de spannende finale van tappa 8 van de Giro bekijken op het supersnelle Wifi van het vakantiehuis.
Op de buienradar kwam er een opklaring aan dus zodra de weg droog was op de fiets. In de Provence is het dan ook gelijk lekker warm en alles ruikt heerlijk fris, alsof er iemand een megabus toiletverfrisser heeft leeggespoten maar dan beter.

Eerste doel waren de Dentelles de Montmirial, de D90 vanuit Beaumes en dan in Lafare linksaf een steil wegje. Dat wegje werd vlak voor de topjes een grindpad dus keerde ik om. Ik reed door richting Malaucene en passeerde de Col de Suzette en daarna de Col de la Chaine.
Een zeer schilderachtige route die een schitterend uitzicht bood op de Mt Ventoux, die met zijn top in de wolken bleef
Vanuit Malaucene reed ik naar Bedoin over de Col de la Madeleine

In Bedoin had ik nog ambities om een eindje door het bos tegaan  rijden, gewoon om te kijken hoe steil het ook alweer was, maar toen ik ff achterom keek zag ik ineens inktzwarte wolken en besloot ik om terug te gaan, richting Carpentras, Caromb, Aubignan en dan thuis.
Ik hield het niet droog, maar regen in de Provence is toch anders dan op het rondje Laar, het water dat opspat van de weg is lauwwarm en eigenlijk krijg je alvast een duurzame gratis douche, niet koud.
Wat een klein tochtje zou moeten zijn was toch nog bijna 60 km met 920 hoogtemeters, morgen meer

verder fietsen, drielandenpunt maar dan niet in Limburg

Na de Hel van Mijnheerkes op zondag kwam de dinsdag met het gebruikelijke rondje Laar, ik moest om 3 uur in Eindhoven zijn dus besloot ik om de B-groep eens flink te gaan teisteren. Deze groep vertrekt nl. al om half een dus als je daarmee meegaat dan ben je op tijd terug. Ik was niet de enige want ook Jac A gebruikte deze groep voor het zelfde doel als ik dus al spoedig verstoorden wij om beurten de normale gang van zaken en na Laar waren we met zijn 2-en en reden wij de Booldersdijk en de Kerkendijk in een straf tempo, ik was om 10 over twee alweer thuis met 60 op de teller dus ruimschoots op tijd.
Donderdag had ik een speciaal programma: op weg van Geldrop naar Bazel zou ik vanuit Bussang een rondje Ballon d'Alsace doen, maar zoals vaak in de Vogezen stak de regen daar een stokje voor: de hele dag mooi weer, bij Epinal wolken en forse temperatuursdaling, bij Remiremont de eerste druppels en boven de 600 mtr wolken, dus plan ging niet door,
Na aankomst in Hotel in st Louis ging ik nog een uurtje of twee fietsen.
Vrijdag ging ik met de auto naar Bazel en de zwitserse douane keek met verbazing naar mijn 806 , drie dure fietsen en allerlei uitrusting, ik moest aan de kant en tekst en uitleg geven en koffers gingen toch ff open, maar het liep met een sissertje af.
Vrijdagavond ging ik nogmaals op pad richting Schwarzwald en ik wist nu de weg en slaagde erin om via allerlei klimmetjes nog net Zell im Wiesental te bereiken, toen vond ik het welletjes want het was al vrij laat en op je eentje in onbekend terrein maakt voorzichtig, dus ik keerde om. In 2 dagen had ik toch 130 km en 900 hm, dus goede voorbereiding voor de zogenaamde kale berg die helemaal niet kaal is. Morgen de move naar Beaumes-de-Venise via Zwitserland, dus ik ben benieuwd of de koffers weer open moeten

Hel van Mijnheerkes in Roermond

Dit is een mooi rondje van 1350 meter wat 40 keer afgelegd moet worden.  Organisatie is in handen van de  NWB
Het bevindt zich op een industrieterrein met brede asfaltwegen en ruime bochten dus remmen is geen optie, tenminste als je goed kunt sturen.
gisteren was ik daar met de trein naar toe gereden en stond ik met ruim 40 Masters aan de start, ik dacht dat het een 50+ wedstrijd was maar daarin had ik me vergist, er stonden veel 40-jarigen bij, maar gelukkig toch ook flink wat senioren.
Mijn doelstelling was met het oog op de komende La Ventoux : meedoen is belangrijker dan winnen, dus uitrijden en heelhouden.
Na de start ging zoals gebruikelijk meteen het gas erop en dat bleef zo'n zes rondjes zo en toen viel het tempo wat terug gelukkig, want ik zat achteraan al behoorlijk in het rood. Daarna kwam ik steeds beter door de bochten, want het mooie van dit rondje is dat je talloze kansen krijgt om het goed te doen. Af en toe naar voren, er reden er een paar weg vooraan, gewoon laten gaan en bijblijven, verassend snel kwam het einde in zicht, het rondenbord had maar een positie, zodat de eerste keer dat ik doorkreeg hoever het nog was 9 ronden voor het einde was. Uiteindelijk gewoon midden in het peloton afgemaakt.
Toen naar huis op de fiets, via het Maasdal, Leudal en Groote Peel, fraaie landschappen, thuis had ik 140 km op de teller.