De langzame afdalingen vertraagden het tempo, zodat ik pas om 1400 in Herderen aankwam, ruim in de top 100.
Vanaf Herderen ging het gas erop in het vlakke stuk. Vlak voor Bree barste er een onweertje los, jammer, want ik was net lekker opgedroogd. Ik reed in het laatste wiel en plotseling kwamen we over een lange metalen brug.
Midden op de brug kreeg ik met 40 km/uur een plotselinge leegloper achter en ik voelde de fiets gaan. Eerst naar links, tegensturen, de fiets was weer recht, nog 40 meter naar het eind van de brug, te hard tegengestuurd, de fiets trok naar rechts, tegensturen om niet tegen de reling aan te komen, sturen naar links, zou het toch nog lukken? Nee, ik kwam op het rooster en schoof niet door, de fiets wel.
Pijn, schok, schreeuw van frustratie.
Terwijl ik luisterde naar het sissende achterwiel stond ik op, niets gebroken, de groep was gestopt en er kwam hulp. Ik maakte aanstalten om weer te gaan rijden, ketting erop en achterwiel eruit, maar toen zei iemand: "Gij gaat vandaag niet meer rijden, denk ik, kijk eens naar je linkerhand".
Er kwam een ziekenwagen om me naar Maaseik af te voeren, de hand werd gehecht. Verder de gewone kneuzinkjes na een schuivertje, zoals een geschaafde elleboog, knie en heup, kleding was op wonderbaarlijke wijze nog heel. Er werden voor alle zekerheid nog wat Xrays gemaakt en er kwam een miniem scheurtje in de linkerelleboog aan het licht, dus gips erop.
De gipsbroeder noemde mij vriendelijk een "patattencoureur" en ik kon er om lachen, het had allemaal veel erger kunnen aflopen, over twee weken pak ik de fiets weer op.


Balen Rob ! Al had her veel erger jkunnen zijn.
BeantwoordenVerwijderenSnelle beterschap toegewenst!!
Henk Kist